6. Sosyal Çevrenizi Gözden Geçirin
Sürekli eleştirildiğiniz, küçümsendiğiniz veya kendinizi savunmak zorunda hissettiğiniz ilişkiler zamanla yorucu olabilir.
Bu, çevrenizde yalnızca neşeli insanları tutmanız gerektiği anlamına gelmez. Zor günler yaşayan arkadaşlarımıza da ihtiyacımız vardır; önemli olan, ilişkilerin karşılıklı destek ve saygı içermesidir.
Size gerçeği söyleyen ama bunu sizi aşağılamadan yapan bir arkadaş, her söylediğinizi onaylayan birinden çok daha kıymetli olabilir.
Pozitif Ruhlu İnsanların Da Kötü Günleri Vardır
Şimdi küçük bir itirafta bulunalım: Bazen hiçbir tavsiye işe yaramaz gibi gelir. Sabah yataktan kalkmak zor olabilir, planlar üst üste bozulabilir ve insan kendisini hiç beklemediği kadar yorgun hissedebilir.
Böyle günlerde pozitif olmak, mutlaka üretken olmak veya herkese gülümsemek demek değildir.
Bazen günü başarıyla tamamlamak, yalnızca kendinize iyi bakmanız ve ihtiyaçlarınızı fark etmenizdir. Uzun zamandır ertelediğiniz bir işi bitirmek yerine dinlenmek daha doğru olabilir. Herkese yetişmek yerine bir daveti nazikçe reddetmek gerekebilir.
Üstelik bazı sorunlar yalnızca bakış açısını değiştirerek çözülemez. Ekonomik sıkıntılar, ayrılıklar, yas, ayrımcılık, hastalıklar veya ağır yaşam koşulları gerçek sorunlardır. Bunlarla karşılaşan insanlara yalnızca olumlu düşünmelerini söylemek, onların yükünü anlamak yerine sorumluluğu tamamen kendilerine bırakmak anlamına gelebilir.
Gerektiğinde profesyonel psikolojik destek almak da güçlü bir adımdır. Uzun süre devam eden çökkünlük, yoğun kaygı veya günlük yaşamı sürdürmeyi zorlaştıran duygusal sıkıntılar yaşandığında bir ruh sağlığı uzmanına başvurmak önemlidir.
Pozitif ruhlu olmak, her şeyi tek başına halletmek değildir. Ne zaman yardım istemek gerektiğini bilmek de bunun bir parçasıdır.
Pozitif Ruhlu Olmak ile Polyannacılık Arasındaki Fark
Bu iki kavram zaman zaman birbirine karıştırılıyor. Oysa aralarında önemli bir fark bulunuyor.
Polyannacılık olarak adlandırılan yaklaşım, olumsuzlukları görmezden gelerek her olayda zorla güzel bir anlam bulmaya çalışmak şeklinde düşünülebilir. Gerçekçi iyimserlik ise olumsuz ihtimalleri kabul ederken olumlu sonuçların da mümkün olduğunu görmektir.
Diyelim ki bir girişim kurdunuz ve işler beklediğiniz gibi gitmedi.
Polyannacı yaklaşım, “Kesinlikle başarılı olacağım, hiçbir sorun yok!” diyerek uyarı işaretlerini görmezden gelebilir.
Aşırı karamsar yaklaşım, “Başarısız oldum, demek ki bir daha denememeliyim.” diyebilir.
Gerçekçi iyimserlik ise “İşler kötü gidiyor. Maliyetleri incelemem, müşterilerden geri bildirim almam ve gerekirse planımı değiştirmem gerekiyor.” şeklinde ilerler.
Burada hem umut hem de sorumluluk vardır.
Pozitif ruhlu olmak, pembe gözlük takıp duvarı kapı sanmak değildir. Duvarı fark edip başka bir geçit aramaktır. Gerekirse kapıyı kendiniz yaparsınız; ama önce duvarın taşıyıcı olup olmadığını kontrol etmek de fena fikir değildir.
Forumda Biraz Da Kendimizi Sorgulayalım
Gelin, konuyu günlük hayatın içinden birkaç soruyla biraz daha derinleştirelim.
Diyelim ki çevrenizdeki herkes sizden sürekli destek bekliyor. Arkadaşınız ayrılık yaşadığında onu saatlerce dinliyorsunuz, iş arkadaşınız sorun yaşadığında çözüm üretiyorsunuz, ailenizde biri üzgün olduğunda ortamı neşelendirmeye çalışıyorsunuz.
Peki, sizin moraliniz bozulduğunda kim sizi dinliyor?
Pozitif ruhlu olmak, çevrenizdeki herkesin neşe kaynağı olmak zorunda olduğunuz anlamına gelmez. Siz de bazen anlaşılmak, dinlenmek ve destek görmek isteyebilirsiniz.
Bir başka soru: Her zaman olumlu düşünmeye çalışmak, bazen gerçek sorunları görmenizi engelliyor olabilir mi?
Örneğin sizi sürekli mutsuz eden bir işte çalışıyorsanız yalnızca “En azından maaşım var.” diye düşünmek bir süre işe yarayabilir. Fakat çalışma koşulları sağlığınızı veya yaşam kalitenizi ciddi biçimde etkiliyorsa yeni seçenekler aramanız da gerekebilir.
Şükretmekle değişim istemek birbirine zıt değildir.
Bir diğer mesele de başkalarının başarısına yaklaşımımızdır. Bir arkadaşınız terfi aldığında gerçekten sevinebiliyor musunuz, yoksa hemen kendi hayatınızdaki eksiklikleri mi düşünüyorsunuz?
Başkalarının mutluluğunu tehdit olarak görmemek, insanın kendi yaşamını sürekli kıyaslamalar üzerinden değerlendirmesini azaltabilir. Herkesin farklı başlangıç noktaları, imkânları ve mücadeleleri vardır.
Belki de pozitif ruhlu olmanın önemli işaretlerinden biri, başkasının başarısını kutlarken kendi yolunuzdan da vazgeçmemektir.
Sonuç: Pozitif Ruhlu Olmak Bir Kişilik Yarışı Değil, Bir Yaşam Becerisidir
Pozitif ruhlu olmak, hayatın bütün günlerini güneşli geçirmek değildir. Bazen gökyüzü kapalıdır, bazen yağmur yağar, bazen de şemsiyeniz tam ihtiyacınız olduğu anda ortadan kaybolur. Hayatın mizah anlayışı bazen gerçekten sorgulanmalıdır.
Ancak insan, bütün bu koşulların içinde kendisine yardımcı olabilecek düşünme biçimleri geliştirebilir. Sorunları gerçekçi değerlendirmek, küçük güzellikleri fark etmek, hatalardan ders çıkarmak, başkalarını dinlemek, gerektiğinde sınır koymak ve yardım istemekten çekinmemek bunlardan bazılarıdır.
Pozitif ruhlu olmak, sürekli mutlu görünmekten çok, kendimize ve çevremize karşı daha dengeli bir tutum geliştirmektir. Kimi zaman bir sorunu stratejik biçimde çözmek, kimi zaman bir dostun elini tutmak, kimi zaman da hiçbir şeyi çözmeden yalnızca dinlenmek gerekebilir.
Üstelik bu davranışların kadınlara veya erkeklere ait sabit özellikler olmadığını unutmamak gerekir. Her insanın kendine özgü bir başa çıkma yöntemi, duygusal ihtiyacı ve güçlü yönü vardır. Önemli olan, bunları tanımak ve ihtiyaç duyulduğunda yeni yollar öğrenebilmektir.
Şimdi sözü foruma bırakalım.
Sizce pozitif ruhlu olmak doğuştan gelen bir özellik mi, yoksa zamanla öğrenilen bir alışkanlık mı? Hayatınızda yaşadığınız hangi olay, bakış açınızı değiştirdi? Zor bir gün geçirdiğinizde sizi yeniden ayağa kaldıran şey bir arkadaşınızın sözü mü, kendi kendinize yaptığınız bir değerlendirme mi, yoksa küçük bir kahve molası mı?
Ve en önemlisi: Sizce gerçekten pozitif olmak, her koşulda gülümsemek midir, yoksa bazen üzgün olduğumuzu kabul ederek yeniden başlayabilmek mi?
Ben ikinci seçeneğe biraz daha yakınım. Çünkü bazen hayata umutla bakmak için önce derin bir nefes almak, kahveyi yeniden yapmak ve kaybolan şemsiyenin aslında bütün zamanların en büyük gizemlerinden biri olmadığını kabul etmek yeterlidir.
Yalnız şemsiyeniz üç haftadır kayıpsa artık pozitif düşünmekten önce evde küçük çaplı bir arama komisyonu kurmanın zamanı gelmiş olabilir!
Sürekli eleştirildiğiniz, küçümsendiğiniz veya kendinizi savunmak zorunda hissettiğiniz ilişkiler zamanla yorucu olabilir.
Bu, çevrenizde yalnızca neşeli insanları tutmanız gerektiği anlamına gelmez. Zor günler yaşayan arkadaşlarımıza da ihtiyacımız vardır; önemli olan, ilişkilerin karşılıklı destek ve saygı içermesidir.
Size gerçeği söyleyen ama bunu sizi aşağılamadan yapan bir arkadaş, her söylediğinizi onaylayan birinden çok daha kıymetli olabilir.
Pozitif Ruhlu İnsanların Da Kötü Günleri Vardır
Şimdi küçük bir itirafta bulunalım: Bazen hiçbir tavsiye işe yaramaz gibi gelir. Sabah yataktan kalkmak zor olabilir, planlar üst üste bozulabilir ve insan kendisini hiç beklemediği kadar yorgun hissedebilir.
Böyle günlerde pozitif olmak, mutlaka üretken olmak veya herkese gülümsemek demek değildir.
Bazen günü başarıyla tamamlamak, yalnızca kendinize iyi bakmanız ve ihtiyaçlarınızı fark etmenizdir. Uzun zamandır ertelediğiniz bir işi bitirmek yerine dinlenmek daha doğru olabilir. Herkese yetişmek yerine bir daveti nazikçe reddetmek gerekebilir.
Üstelik bazı sorunlar yalnızca bakış açısını değiştirerek çözülemez. Ekonomik sıkıntılar, ayrılıklar, yas, ayrımcılık, hastalıklar veya ağır yaşam koşulları gerçek sorunlardır. Bunlarla karşılaşan insanlara yalnızca olumlu düşünmelerini söylemek, onların yükünü anlamak yerine sorumluluğu tamamen kendilerine bırakmak anlamına gelebilir.
Gerektiğinde profesyonel psikolojik destek almak da güçlü bir adımdır. Uzun süre devam eden çökkünlük, yoğun kaygı veya günlük yaşamı sürdürmeyi zorlaştıran duygusal sıkıntılar yaşandığında bir ruh sağlığı uzmanına başvurmak önemlidir.
Pozitif ruhlu olmak, her şeyi tek başına halletmek değildir. Ne zaman yardım istemek gerektiğini bilmek de bunun bir parçasıdır.
Pozitif Ruhlu Olmak ile Polyannacılık Arasındaki Fark
Bu iki kavram zaman zaman birbirine karıştırılıyor. Oysa aralarında önemli bir fark bulunuyor.
Polyannacılık olarak adlandırılan yaklaşım, olumsuzlukları görmezden gelerek her olayda zorla güzel bir anlam bulmaya çalışmak şeklinde düşünülebilir. Gerçekçi iyimserlik ise olumsuz ihtimalleri kabul ederken olumlu sonuçların da mümkün olduğunu görmektir.
Diyelim ki bir girişim kurdunuz ve işler beklediğiniz gibi gitmedi.
Polyannacı yaklaşım, “Kesinlikle başarılı olacağım, hiçbir sorun yok!” diyerek uyarı işaretlerini görmezden gelebilir.
Aşırı karamsar yaklaşım, “Başarısız oldum, demek ki bir daha denememeliyim.” diyebilir.
Gerçekçi iyimserlik ise “İşler kötü gidiyor. Maliyetleri incelemem, müşterilerden geri bildirim almam ve gerekirse planımı değiştirmem gerekiyor.” şeklinde ilerler.
Burada hem umut hem de sorumluluk vardır.
Pozitif ruhlu olmak, pembe gözlük takıp duvarı kapı sanmak değildir. Duvarı fark edip başka bir geçit aramaktır. Gerekirse kapıyı kendiniz yaparsınız; ama önce duvarın taşıyıcı olup olmadığını kontrol etmek de fena fikir değildir.
Forumda Biraz Da Kendimizi Sorgulayalım
Gelin, konuyu günlük hayatın içinden birkaç soruyla biraz daha derinleştirelim.
Diyelim ki çevrenizdeki herkes sizden sürekli destek bekliyor. Arkadaşınız ayrılık yaşadığında onu saatlerce dinliyorsunuz, iş arkadaşınız sorun yaşadığında çözüm üretiyorsunuz, ailenizde biri üzgün olduğunda ortamı neşelendirmeye çalışıyorsunuz.
Peki, sizin moraliniz bozulduğunda kim sizi dinliyor?
Pozitif ruhlu olmak, çevrenizdeki herkesin neşe kaynağı olmak zorunda olduğunuz anlamına gelmez. Siz de bazen anlaşılmak, dinlenmek ve destek görmek isteyebilirsiniz.
Bir başka soru: Her zaman olumlu düşünmeye çalışmak, bazen gerçek sorunları görmenizi engelliyor olabilir mi?
Örneğin sizi sürekli mutsuz eden bir işte çalışıyorsanız yalnızca “En azından maaşım var.” diye düşünmek bir süre işe yarayabilir. Fakat çalışma koşulları sağlığınızı veya yaşam kalitenizi ciddi biçimde etkiliyorsa yeni seçenekler aramanız da gerekebilir.
Şükretmekle değişim istemek birbirine zıt değildir.
Bir diğer mesele de başkalarının başarısına yaklaşımımızdır. Bir arkadaşınız terfi aldığında gerçekten sevinebiliyor musunuz, yoksa hemen kendi hayatınızdaki eksiklikleri mi düşünüyorsunuz?
Başkalarının mutluluğunu tehdit olarak görmemek, insanın kendi yaşamını sürekli kıyaslamalar üzerinden değerlendirmesini azaltabilir. Herkesin farklı başlangıç noktaları, imkânları ve mücadeleleri vardır.
Belki de pozitif ruhlu olmanın önemli işaretlerinden biri, başkasının başarısını kutlarken kendi yolunuzdan da vazgeçmemektir.
Sonuç: Pozitif Ruhlu Olmak Bir Kişilik Yarışı Değil, Bir Yaşam Becerisidir
Pozitif ruhlu olmak, hayatın bütün günlerini güneşli geçirmek değildir. Bazen gökyüzü kapalıdır, bazen yağmur yağar, bazen de şemsiyeniz tam ihtiyacınız olduğu anda ortadan kaybolur. Hayatın mizah anlayışı bazen gerçekten sorgulanmalıdır.
Ancak insan, bütün bu koşulların içinde kendisine yardımcı olabilecek düşünme biçimleri geliştirebilir. Sorunları gerçekçi değerlendirmek, küçük güzellikleri fark etmek, hatalardan ders çıkarmak, başkalarını dinlemek, gerektiğinde sınır koymak ve yardım istemekten çekinmemek bunlardan bazılarıdır.
Pozitif ruhlu olmak, sürekli mutlu görünmekten çok, kendimize ve çevremize karşı daha dengeli bir tutum geliştirmektir. Kimi zaman bir sorunu stratejik biçimde çözmek, kimi zaman bir dostun elini tutmak, kimi zaman da hiçbir şeyi çözmeden yalnızca dinlenmek gerekebilir.
Üstelik bu davranışların kadınlara veya erkeklere ait sabit özellikler olmadığını unutmamak gerekir. Her insanın kendine özgü bir başa çıkma yöntemi, duygusal ihtiyacı ve güçlü yönü vardır. Önemli olan, bunları tanımak ve ihtiyaç duyulduğunda yeni yollar öğrenebilmektir.
Şimdi sözü foruma bırakalım.
Sizce pozitif ruhlu olmak doğuştan gelen bir özellik mi, yoksa zamanla öğrenilen bir alışkanlık mı? Hayatınızda yaşadığınız hangi olay, bakış açınızı değiştirdi? Zor bir gün geçirdiğinizde sizi yeniden ayağa kaldıran şey bir arkadaşınızın sözü mü, kendi kendinize yaptığınız bir değerlendirme mi, yoksa küçük bir kahve molası mı?
Ve en önemlisi: Sizce gerçekten pozitif olmak, her koşulda gülümsemek midir, yoksa bazen üzgün olduğumuzu kabul ederek yeniden başlayabilmek mi?
Ben ikinci seçeneğe biraz daha yakınım. Çünkü bazen hayata umutla bakmak için önce derin bir nefes almak, kahveyi yeniden yapmak ve kaybolan şemsiyenin aslında bütün zamanların en büyük gizemlerinden biri olmadığını kabul etmek yeterlidir.
Yalnız şemsiyeniz üç haftadır kayıpsa artık pozitif düşünmekten önce evde küçük çaplı bir arama komisyonu kurmanın zamanı gelmiş olabilir!